Thuis…

Thuis……, dat is waar je hart is, waar je familie, vrienden, taal en veilige plek is. Na ruim een week gereisd te hebben naar Roemenië en Hongarije, zijn wij terug in Nederland en voelen we ons weer thuis. Na bijna 4000 km te hebben afgelegd wachten vrienden en geliefden ons op en het was een warm welkom. Thuis is voor het meisje op deze foto een klein zigeunerdorp, ergens in de grensstreek Hongarije – Roemenië. Dat is de plek waar ze is geboren, haar familie en vrienden zijn, de plek waar ze zich veilig voelt. Haar omstandigheden zijn vanuit ons perspectief verre van goed. Ze woont in een huisje waarvan het dak lek is, er is te weinig goede voeding en ze kan pas naar school als ze schoolspullen heeft en een rugtas. Voor ruim 300 kinderen hebben we dit, namens veel sponsors en donoren, waaronder een zevental basisscholen in de provincie Groningen, kunnen realiseren. Vanuit onze rijkdom delen met de armste bevolking in Europa is een bijzonder voorrecht.

Na twee dagen reizen, de afstand is ruim 1600 km. komen we aan In ons verblijf in Letavertes. Een dorp op de grens van Hongarije Roemenië. We verblijven daar in een gasthuis bij een Lutherse kerk. Er is een warm welkom door Imre (hij houdt van eten, wij ook en dat komt goed uit…). Het is zaterdagavond. De volgende dag neemt Imre ons mee naar een miniconferentie waar ik spreek voor een zestigtal voorgangers van zigeunerkerken die in de afgelopen jaren zijn ontstaan. Ze komen uit Roemenië, Hongarije en Oekraine. Er zijn 3 bijeenkomsten en mijn verhaal in het engels wordt door Imre vertaald in het Hongaars. De inhoud ervan gaat over o.a. onze identiteit, onze positie in de maatschappij en de vraag hoe je er kan zijn voor de ander. Na een goede dag keren we terug naar ons verblijf en maandag wordt gebruikt om de buslading met rugtassen, kleding, dekens, schoenen enz. te verdelen over de 6 dorpjes die we gaan bezoeken. Dinsdag laden we de bus vol voor de eerste 3 dorpjes en voor we daar aankomen neemt Imre ons mee naar een bakkerij en een supermarkt. Bij de bakker heeft hij 150 broden besteld en bij de supermarkt koopt hij voor alle gezinnen vlees. We moeten nog langs één adres. Dat is een soort Kwikfit-garage. Eén van onze sponsoren heeft namelijk zo n 200 voetballen gedoneerd maar die zijn plat. Daar heb je pas iets aan als ze zijn opgepompt en vandaar naar de bandenboer want hij heeft een compressor. Binnen een uur zijn alle ballen op spanning en kan er gevoetbald worden. Dan rijden we naar het eerste dorpje. Daar woont Elisabeth met haar moeder en Elisabeth is gehandicapt. Ze kan o.a. niet lopen en omdat Hans en Mannie afgelopen zomer een rolstoel hebben gebracht zijn we nieuwsgierig over hoe het met haar is.

Het gaat goed met Elisabeth. We konden haar helpen met een rolstoel, warme dekens, brood, medische hulpmiddelen….., namens haar: Dank u wel…

De tweede dag bezochten we opnieuw 3 dorpjes en herhaalden we het uitdelen van brood, vlees, kleding, schoenen en dekens. Daarna, want nog niet alles was uitgedeeld hebben we het overige in een zigeunerdorp naar hun kerk gebracht en worden van daaruit de goederen verdeeld in die gezinnen waar het meest nodig is. s avonds aten we bij één van de voorgangers in zijn kerkje, samen met hun families en de leiders van de kerk. Heerlijk goulashsoep en brood en bovendien samen zingen. Het was een prachtige afsluiting van ons bezoek. De volgende dag was het donderdag en na het ontbijt vertrokken we weer richting Winschoten. Iets voorbij Praag, na 900 km overnachten we in een B&B en vrijdag kwamen we rond 16.00 uur aan in Winschoten.

Ik ben begonnen met Thuis en thuis is waar je hart is. Iets van ons hart is gebleven bij onze zigeunervrienden in Roemenië. Dat kan ook niet anders want we zijn gaan houden van deze mensen. Imre en Maria, zij doen een fantastisch werk onder de Roma-s en dat doen zij al jaren, gemotiveerd door de Liefde van God om je naaste lief te hebben. Dat werkt aanstekelijk. We brengen daar iets van onze overvloed en zij zijn een geschenk voor ons hart omdat ze ons laten zien waar het in het leven om gaat. Het is een voorrecht dat we hierbij betrokken zijn en samen met u en met jou kan dat. Volgend jaar hopen we opnieuw een reis te maken en ondertussen blijven we bidden en werken aan betere leefomstandigheden voor de Roma-s. Namens hen nogmaals dankuwel voor uw hulp en goederen, financiën of dat u voor hen bid.

Hartelijke groet van alle reizigers en het Ro-Manna bestuur; Jaap, Trijnie, Mannie, Imktje, Annet, Matthijs, Hans, Mannie, Fenny en Harry

Heel veel dank…

De marathon uitgelopen

De zon scheen tijdens de jubileumeditie van de marathon in Rotterdam. Een prachtige dag voor Harry Brouwer en Nannie Hillenga om deze marathon uit te lopen en aandacht te vragen voor Ro-manna. Ze hebben bijna 3000 euro opgehaald en doneren kan nog steeds op GetFunded. Alle donateurs, heel erg bedankt! Van het geld wordt eten, brandhout en schoolspullen gekocht voor de kinderen in een aantal van de armste dorpen van Roemenië. Gefeliciteerd Harry en Nannie met het behalen van deze bijzondere prestatie!

Sponsorloop Roma kinderen

24 oktober lopen wij, Nannie Hillenga en Harry Brouwer, de Marathon van Rotterdam. Deze marathon is voor ons een sponsorloop waarmee wij een bijdrage willen leveren aan het verbeteren van de leefomstandigheden van Roma-kinderen in Roemenie zodat deze kinderen toegang krijgen tot o.a. onderwijs, goed voedsel, kleding, betere huisvesting enz. 

Als u, net al wij, deze kinderen ook wilt helpen aan een betere toekomst, kunt u ons sponsoren voor deze marathon. U kunt dit doen door bijvoorbeeld een eenmalig bedrag te doneren, of een bedrag per kilometer (de marathon is 42 km en een beetje). 

We hopen met deze actie een bedrag op te halen van €5000 voor stichting Ro-Manna. 

Voor meer info over deze stichting zie https://www.ro-manna.com

Fijn dat u meedoet en alvast heel veel dank, namens de Roma-kinderen en…

Nannie en Harry

https://getfunded.nl/campagne/17656-marathon-lopen-voor-roma-kinderen

Bijna onderweg…

Het is bijna oktober. de tijd vliegt en met de herfst en winter in aantocht, hoog tijd om u te informeren over onze activiteiten en natuurlijk de reis naar onze Roma vrienden eind oktober. In Nederland gaan de energieprijzen omhoog en zijn sommige mensen bezorgd over of er straks wel genoeg gas en elektriciteit is….. In de dorpjes van onze Roma-vrienden speelt dit probleem niet. Daar is sowieso geen of weinig energie en zijn ze aangewezen op hout om de kachel te stoken. Vandaar, net als vorig jaar opnieuw een oproep om de actie van Food & Wood te steunen zodat Imre en zijn vrienden weer hout kunnen kopen en eten brengen de komende winter. Via onze Facebook pagina hebt u kunnen zien en lezen dat, mede dankzij uw hulp, huizen en daken konden worden gerepareerd zodat gezinnen weer droog kunnen wonen en slapen. Met de reparatie van de huizen, en de actie Food & Wood kunnen we, dankzij giften van u, doorgaan.

Daarnaast is het bijna herfstvakantie. Dat betekent voor ons dat we met 9 mensen, 3 auto’s, waarvan 1 grote transport bus, afreizen naar Roemenië. de bus zit vol met kleding, medische spullen en 300 rugtassen die, dankzij de hulp van 7 basisscholen gevuld zijn met schoolspullen voor de Roma-kinderen. Dat betekent dat deze kinderen toegang krijgen tot het onderwijs en voor de toekomst de mogelijkheid om verder te leren en een baan te vinden. Tijdens ons bezoek in Roemenië bevestigen we onze vriendschappen en contacten met Imre en de Roma’s. We bezoeken meerdere dorpen en delen kleding en rugtassen uit. Het is een voorrecht dat we dit, mede dankzij u, kunnen doen.

Tenslotte nog even dit; hou de komende dagen de website van RoManna in de gaten. Er staan namelijk twee acties op het programma waarmee u het werk kunt steunen. Deze acties komen één dezer dagen op de site en op onze facebook pagina….. Dus, tot gauw en we zien uit naar uw reactie.

hartelijke groet en zegen, namens stichting RoManna. Mannie, Matthijs, Fenny en Harry

Het is gelukt….

Mannie en Hans naar Roemenie

Mannie was bij Mannie op visite om de rolstoel voor Elisabeth op te halen. Die was bij ons geleverd. Ik was zelf een stuk fietsen. Toen ik thuis kwam kregen we het over hoe die rolstoel naar Roemenie zou moeten. Al direct dacht ik: die kunnen wij wel wegbrengen. Aan de ene kant heel erg mooi en dankbaar om dat te doen, aan de andere kant, hoe leuk is het om een korte roadtrip te maken samen? Direct pakten we de mobieltjes erbij om alle coronamaatregelen te checken per land. Zo te zien moest dat geen probleem zijn. Dus, het idee was geboren. Wij gaan de rolstoel naar Imre in Hongarije brengen.

Goulash

De reis naar Hongarije verliep voorspoedig. We vertrokken op 24 juni in de late namiddag. Om vervolgens in Dresden te overnachten en vrijdag 25 juni door te rijden naar Imre in Berettyóújfalu.

We zaten op het randje van coronaversoepelingen in Hongarije dus we waren al een beetje voorbereid op lange rijen bij de grens. Het tegendeel was waar: alle grenzen waren open en we konden in 1 streep doorrijden.

Het ontvangst bij Imre was hartelijk. Na een korte opfrisronde zijn we uit eten gegaan. Imre vond het heel fijn dat we er waren en trakteerde ons op een echte Hongaarse goulash. Ook werd de volgende dag doorgenomen. We zouden de rolstoel persoonlijk afleveren in het dorp waar Elisabeth woont. Ook zouden we de kledingzakken uitdelen en de medische spullen afgeven.

Hoewel het niet mijn eerste keer was om in Roemenie te zijn, was het wel mijn eerste keer om op een dergelijke missie te gaan en een Roma dorp te bezoeken. En natuurlijk heb ik foto’s gezien van hoe arm het er is, hoe het er uit ziet en verhalen gehoord van hoe deze mensen leven en overleven. Ik dacht dat ik aardig was voorbereid.

Tot je er zelf staat.

We reden het dorp binnen en in no-time stond het hele dorp om ons heen. Imre liet ons zien hoe een vrouw aan het koken was. Er werden genoeg foto’s gemaakt. We reden door naar het huis waar Elisabeth woont. Ik gok dat er wel 50 mensen om ons heen stonden. Het was best overweldigend. Niet alleen de mensen, maar de hele omgeving, en ook de indringende geur.

Mannie en ik pakten de rolstoel uit de auto. Inmiddels waren de ouders van Elisabeth en Elizabeth zelf ook aangekomen. Nadat we de rolstoel in elkaar hadden gezet werd Elisabeth in haar nieuwe stoel gezet. De blijdschap was van haar gezicht af te lezen. Er zat een grote smile op haar gezicht. Maar niet alleen op haar gezicht. Ook van haar ouders.

De verhalen

Intussen was Imre begonnen met het uitdelen van de overige spullen. Er werden ruimschoots foto’s gemaakt. Ik vond dat in het begin vreemd. Het voelde raar. Imre gaf aan dat het juist belangrijk is. We moeten laten zien aan de buitenwereld hoe het er aan toe gaat. Jullie zijn de verspreiders van deze boodschap. Laat het aan de wereld zien. Dus maak zoveel mogelijk foto’s en vertel het aan iedereen.

Daar sta je als rijke westerling met je iPhone in de handen. Ik kreeg het zelf even zwaar. Ik voelde mij bezwaard en emotioneel worden maar dacht tegelijkertijd, wacht hier nog even mee. Hier heeft niemand wat aan momenteel. Maak foto’s, neem het in je op en luister naar de verhalen.

Imre nam ons mee naar andere “huizen”. In totaal hebben we 4 huizen bekeken. Sommige hadden geen wc, geen kookgerei, en ander had alleen nog maar stenen staan wat nog een huis moest worden.  De verhalen van de families werd ons verteld. 1 familie sliep met 7 man in een “huis” van 3 bij 4 meter. Een paar matrassen op de grond, een tafeltje met wat eten er op. En alles was nat, vies en zwart van de modder. Dekens lagen buiten te drogen omdat het de nacht er voor had gestormd en delen van het dak er van af waren gewaaid.

Een andere familie had geen kookgerei, geen wc en de gaten in het dak. Er was geen stroom, geen water en weinig eten. Het huisje er naast zag er voor de begrippen daar, iets beter uit. Er was 1 ruimte met kleden aan de muur en een tv. De geur was indringend. De warmte maakte het nog intenser.

Emotioneel

Na 4 huizen te hebben bekeken en de verhalen te hebben aangehoord was het even genoeg voor mij. We zouden even een kop koffie ergens gaan drinken. We reden het dorp uit. De kinderen renden achter de auto aan van blijdschap. Maar niet alleen kinderen 🙂

De mix van alles wat ik had gezien, de blijdschap in de ogen wanneer je hulp in de vorm van spullen brengt, het dringen bij het uitdelen, de intense geur en de hitte, de kleren die kinderen dragen (of juist niet dragen) en de verhalen van de gezinnen maakten me emotioneel. Nu kan het even, laat maar even gaan.

De missie was geslaagd! De rolstoel is afgeleverd aan Elisabeth en haar ouders en veel gezinnen hebben nieuwe kleren en medische hulpmiddelen gekregen.

Het lezen van het reisverslag van Hans en Mannie, en het zien van de foto’s raakt ons telkens weer en opnieuw. Het is voor ons als Ro-Manna een voorrecht om betrokken te zijn bij deze armste bevolkingsgroep in Europa.

Naast de rolstoel ontvingen we bericht dat de eerste operatie van Albi, een jongen van 23 jaar met een grote tumor is geslaagd. Dankzij uw hulp (er was 1170 euro nodig voor de operatie en dat was er binnen een paar dagen) en gebed kon hij vrijs snel geopereerd worden en zojuist had ik contact met Imre, die mij vertelde dat de 2e operatie waarschijnlijk binnen 2 weken zal plaatsvinden en dat het tot nu toe goed gaat met Albi. De vraag blijft natuurlijk om voor hem te blijven bidden en dat ook de 2e operatie goed al gaan en de tumor bij zijn halsslagader volledig verwijderd kan worden en hij daarna goed zal herstellen.

In oktober hopen we Imre en verschillende zigeunerdorpen weer te bezoeken. We nemen dan minimaal 250 gevulde rugtasjes mee voor de kinderen zodat zij spullen en kleding hebben om naar school te kunnen gaan. Op dit moment zit onze opslag vol. Er ligt ongeveer 7 a 6 m3 opgeslagen en we stoppen daarom nu de inzameling van kleding. Alleen voor kinderkleding is er nog beperkte ruimte. Wellicht dat er na onze reis weer ruimte is, dan hoort of leest u dat van ons. Dank voor al uw hulp, sponsoring en gebed, het wordt zeer gewaardeerd.

hartelijke groet, namens de Roma’s en ons als bestuur; Mannie, Fenny, Matthijs en Harry (bestuur stichting Ro-Manna)

Hans en Mannie onderweg naar Roemenië

We hebben prachtig nieuws……Gisteravond de volvo van Hans en Mannie ingepakt voor hun reis die vandaag (24 juni) begint naar Imre en onze zigeunervrienden in Roemenië. Aan boord; in de eerste plaats een prachtige, rolstoel voor Elisabeth, een meervoudig gehandicapt meisje. Omdat zij niet kan lopen draagt haar moeder haar en ondertussen groeit Elisabeth waardoor ze voor haar moeder te zwaar wordt om te dragen. De rolstoel is een cadeau van Arko Mossel (dankjewel Arko…) en dus een fantastisch geschenk voor Elisabeth. Net zo fantastisch is het spontane aanbod van Mannie en Hans om de rolstoel nu al te brengen. Vandaag vertrekken ze en naast de rolstoel was er nog plaats voor kleding en andere medische spullen. Op een klein plekje na, waar nog precies een toilettas en handdoek past (voor Hans en Mannie zelf..) is de auto vol en wensen wij hun een goede en veilige reis naar het 1600 km verderop gelegen Roemenië, waar Imre hen zaterdag zal verwelkomen met, zoals hijzelf zegt; een heerlijke Pörkölt… Zondag gaan ze alweer richting Zuidbroek waar ze maandagavond hopen aan te komen. (dankjewel Hans en Mannie. We bidden voor een veilige reis en veel genieten…..

We hebben nog meer goed nieuws. Onlangs hebben we u geïnformeerd over Albi, een jongeman met een grote tumor in zijn hals. Omdat het kwaadaardig is moet Albi geopereerd en hiervoor was een bedrag van nodig van 1170,00 euro. Dankzij uw betrokkenheid was het geld binnen een week op de rekening van Ro-Manna en konde we dit overmaken naar Imre. Deze week laat Imre ons weten dat Albi volgende week geopereerd kan worden. Imre had een etentje geregeld met de chirurg en deze verzekerde hem dat uit onderzoeken blijkt dat de tumor middels een operatie geheel verwijderd zal worden en hij er veel vertrouwen in heeft dat het goed komt. Dus namens Imre en natuurlijk Albi, heel veel dank voor uw gebed en financiële hulp. We houden u middels facebook en de website op de hoogte….

Imre, U, jij en ik helpen Iboya…

Op de één of andere manier weet Imre altijd die mensen te vinden die onze hulp het meest nodig hebben. Vandaag en de komende tijd is dat voor Mw. Iboya. Iboya heeft haar pols op 3 plaatsen gebroken en dat betekent dat ze behalve een klein pensioen van 20 euro per maand, geen inkomen heeft en niet goed kan zorgen voor haar gehandicapte dochter Palmuska, Rita en de baby van Rita. Om de komende maanden – de tijd van herstel en genezing- rond te komen heeft zij een extra ondersteuning nodig van 150,00 euro per maand. Hiermee kan ze voedsel kopen om de vier monden te vullen en elektriciteit betalen. Het is een voorrecht voor ons om haar, vanuit Ro-manna, met uw en onze hulp hiermee te helpen. We zijn dankbaar voor de hulp die u geeft en waarmee we steeds kunnen voorzien in actuele en nodige hulpvragen. vandaar dat wij ook dit van harte aanbevelen en onder uw aandacht brengen. Daarnaast bidden we voor een spoedig herstel van haar pols, zodat Iboya naast het werk, datgene kan doen wat ze graag wil doen en wat op dit moment niet mogelijk is. Hebt u hierover vragen, neem dan gerust contact met ons op. Hartelijke groet en dank, bestuur Ro-Manna.

Nieuwsbrief Pasen

Nieuwsbrief

“Pasen 2021…..”

Beste  vrienden,

Terwijl wij, in Nederland, ons bezighouden met verkiezingen, politiek en corona-maatregelen, gaat het leven in de zigeunerdorpen door. Het is nog steeds winter, koud en guur. Ondanks dat kijken we dankbaar terug op de afgelopen maanden. Ongemerkt voor velen, gebeurt er veel en zijn Imre, Maria en hun vrienden in staat om te voorzien in veel wat nodig is, zoals hout, kleding, voedsel, reparatie en nieuwbouw van huisjes. U hebt dat samen met veel anderen mogelijk gemaakt.

We worden er stil van als we bedenken dat de stichting Ro-Manna nog geen jaar actief is als organisatie en zoveel vertrouwen geniet van mensen die geven, breien, kleding en schoolspullen verzamelen of sponseren, transport en opslag regelen en bidden  waardoor we samen met u  Imre in Roemenië, de Roma’s en hun kinderen kunnen zegenen.

Om een paar activiteiten te noemen zodat u een indruk heeft;

  • december – uitdelen van voedselpakketten aan 45 gezinnen in Albison
  • December – 6 basisscholen doen mee met de actie ‘rugtasjes’ waarbij ze zorg dragen voor de inhoud zodat kinderen naar school kunnen.
  • 4 januari – opnieuw brengt Imre en zijn team voedselpakketten en hout voor de kachel, naar de allerarmsten
  • 10 januari – Roma’s houden in de kerk een dankdienst voor alle hulp
  • 15 januari – actie Food and  Wood zorgt voor eten en hout in de winter, de temperatuur daalt ’s nachts tot – 15 graden
  • 15 januari – winterbanden voor de auto van Imre
  • 22 januari – heerlijke verse broodjes worden uitgedeeld aan de kinderen
  • februari – actie Shelter is gelanceerd om 7 huisjes (niet meer dan bouwvallen en mensonwaardig om in te wonen) te verbeteren. Binnen een week is er voldoende geld binnen om 3 huisjes op te knappen…. De actie gaat door….
  • 8 februari – voedsel uitdelen in het dorpje Adoni
  • 10 februari – Imre stuurt foto’s van het verbeteren van de huisjes
  • 26 februari – 37 van de allerarmste gezinnen ontvangen vandaag een groot voedselpakket

Hieronder ziet u een overzicht van de giften die Ro-Manna de afgelopen maanden heeft ontvangen. U kunt ook de bedragen zien die direct beschikbaar zijn gesteld in Roemenië. Deze giften zijn aangewend voor voedselhulp, hout voor de kachel en verbetering van de huisjes.

Jaaroverzicht      ontvangen           uitgegeven          Roemenië            diverse kosten

september             € 2.032,50            € 1.265,74            € 1.250,00            € 16,74

oktober                  € 2.380,00            € 2.314,79            € 2.300,00            € 14,79

november              € 3.808,00            € 3.064,89            € 3.050,00            € 16,89

december              € 5.563,00            € 4.699,38            € 4.650,00            € 49,38

Totaal 2020          € 13.783,00          € 11.315,00          € 11.250,00          € 97,80

reserve op de bank              € 2.472,00        

Zomaar een greep uit de vele activiteiten die u ook terug kunt vinden op de website van Ro-Manna en op Facebook  en dankzij een grote betrokkenheid mogelijk zijn en  dat 6 basisscholen in de provincie actief zijn met het vullen van 250 rugtasjes zodat de kinderen straks weer, of voor het eerst, naar school kunnen.

Onze plannen om in de meivakantie de Roma’s te bezoeken moeten we helaas vanwege de corona-maatregelen uitstellen. Wat hadden we graag hun willen bezoeken en bemoedigen, spullen brengen, samen zingen en God danken voor Zijn goedheid. We hopen nu dat we in de herfstvakantie kunnen gaan en bidden dat de corona maatregelen dan zijn versoepeld zodat we kunnen reizen.

Tenslotte,

Het is bijna Pasen. In de lijdensweek gedenken we dat Jezus Zijn leven gaf aan het kruis waarmee Hij onze schuld en zonde heeft gedragen en weggedaan. Hierdoor ontvangen mensen een nieuw leven met een nieuw perspectief. Een perspectief waarbij ziekte, dood, ellende en armoede niet het einde is. Het perspectief is namelijk dat er hoop is, en Jezus terugkomt  om het Koninkrijk van God te vestigen. Een land waar niemand tekort zal hebben. Dat is de hoop van pasen voor u, voor ons en voor de Roma’s die wij tot dat moment mogen liefhebben en dienen.

Met vriendelijke groet en dank,

Het bestuur van Stichting Ro-Manna

Mannie, Matthijs, Fenny en Harry

Mónika uit Albis

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 150915401_289101572775266_643519788394245590_n-edited.jpg

Op 15 januari krijg ik een berichtje van Mannie of ik nog foto’s heb van Albis. Mannie heeft via messenger een berichtje gekregen van Monika, ze is 19 jaar en opgegroeid in de zigeuner nederzetting bij Albis in west Roemenie. Ze woont nu met haar familie in Oostenrijk en leven gelukkig niet meer in armoede. Ze stuurt een paar oude foto’s die ze van de facebook pagina van Mannie heeft geplukt met de boodschap “dieze sind meine bruder und swestern!!. Op de foto staan 2 jongetjes met gebreide truitjes en mutsjes en op een andere foto staan 3 meisjes met een zak vol kleding. De foto’s zijn in 2015  genomen en Monika vraagt heel bescheiden of er nog meer foto’s zijn van Albis uit die periode en of ze die toegestuurd kan krijgen. Ze zou heel blij zijn met foto’s van haar familie, in het bijzonder van haar vader die twee jaar geleden is overleden.
De zoektocht begint en zowaar. In 2006 zijn we vanuit Winschoten met een hele groep jongeren in Albis geweest en zijn veel foto’s gemaakt, meer dan 100.  Ik stuur ze door naar Mannie en die mailt het hele bestand naar Oostenrijk.
Nog dezelfde dag komt de reactie van een dolgelukkige Monika die veel familie herkent en zelfs een foto tegenkomt met haar ouders en haar opa en oma erop.
” I am so grateful to you. Thank you very much, there is my father, my mother, my grandfather and my grandmother. There are many on it, even me. Thank you very much.”
Monika weet niet dat wij misschien wel net zo blij en onder de indruk zijn als zij. De foto’s stonden al die jaren op de harde schijf geplakt en ik heb ze misschien nog 1 of 2 keer bekeken. Het zijn mooie herinneringen aan een reis waarin we in de zigeuner dorpen mensen mochten helpen en van de Here Jezus mochten vertellen. Het waren de plaatjes om thuis te laten zien wat we hebben gedaan en meegemaakt. En nu, na al die jaren zijn diezelfde plaatjes voor Monica een dierbare herinnering aan haar jeugd, haar familie en aan het leven in Albis. Als dit de reden is dat we 15 jaar geleden in Albis moesten zijn, was het de moeite meer dan waard.

Mannie en Jaap.

Actie Shelter

 This situation on that village is catastrofale and is not the only very very bad House and very very poor family in this village!

Begin deze week vroeg Imre aandacht voor de situatie van 7 gezinnen in Ópályi een roma dorp in Hongarije.

De “huisjes”zijn  mensonwaardig en als het dak dan ook nog lekt …….Samen met de lokale voorgangers wil Imre graag iets doen voor deze mensen in de hoop dat ze toch droog kunnen zitten en slapen. Ro-Manna vraagt daarom uw aandacht hiervoor. Helpt u mee om deze 7 gezinnen een dak te geven. Namens hen köszönjük , hartelijk bedankt.

Stichting Ro-Manna NL 14 RABO 0357760441 ovv shelter !